's nachts als ik in bed lig
en het plafond alleen
door de maan verlicht wordt
dan krijg ik koudwatervrees
's nachts, zoals ik in bed lig
en het is stil om mij heen
terwijl het heelal zich op me stort
voel ik me een ondervoede wees
ik draai me om
als een nomade
in de woestijn
van mijn bizarre gevoelens
ik loop nu al krom
mijn enige woord: genade
al onderweg naar huis zijn
naar mijn bizarre gevoelens
in zo'n korte tijd
een glimlach op mijn gezicht
smachtend naar warme armen
zo'n invloed op mijn leven
mijn hart in de herfsttijd
breekt onder dit gewicht
van die warme armen
de afscheidsgroet die ik je nog wil geven
's nachts als ik de lichten uitdoe
en ik in het duister staar
zie ik wie ik ben
en wat ik voor je voel





